مرد حق

مهر تو در وجودم عنایت معبود است          در دل شیدای من همه ی تارو پود است

نام تو حک شده باز در دل مردانگی             لقب شیر خدا در وصف تو محدود است

سایه مهربانی بر سر یتیمانی                         هر شب محبتت را اسمان شهود است

رخساره ی تو نور است بر بیکسان سرور است      جلوه ی جوانمردی بر چهرات نمود است

ان شب فداکاریت صحنه ای از شجاعت           جواب ایثار تو ز یزدان درود است

چگونه درکش کنم نه بیم و نه شوقی          شهادت مرد حق در لحظه ی سجوداست  

 سرمایه دل من فقط عشق به توست       این عشق در دل من روان همچو رود است

 

 

مادر

دراین دست های پر احساس مرا حسی دگر باشد     زمان سرکشی قلبم زین احساس بدر باشد

فراز قله های مهر نگاهت بر من می تابد             چو در عمق نگاه تو عشق در بر باشد

به اشک اوردم بارها چشم های نجیبت را         مرا در یاد ان روزها هر دو دیده تر با شد

همه احساس من در قلب فقط عشق است مادر     خدایا نشود روزی که فقط سفر باشد

بیاد هجران مادر همه در ازارم من                 هوای دل در این فکر فقط بغض ثمر باشد

همه سنگینی سایه در ان لحظه ی درد بود      الهی سایه ات مادر همه عمر به سر باشد

زمان گفتم که در یابم که چون انی گذرند       نگذار که حسرت نصیبت در این گذر باشد

 

سکوت اگاه

به درنگی کوتاه فقط یا نظر یک نگاه     سرچشمه ی موج خون دریافتن سوز اه

ماتم و اندوه از درد زخم              گل های پرپر شده تمنای ستاره و ماه

بیمناکی کودک از تانک و سلاح       ویران شده خانه ها کودک بی پناه

خندهی خون اشام دزدیدن غذا      گرسنه خوابیدن در وقت شامگاه

طفل های یتیم اماج تیر بلا          در عجبم چرا بی تقصیر بی گناه

ستم هیولا در سایه ابلیس             استیصال انها ارزوی خوشخواه

درگردش روزگار یاسی عجیب دارم    چه می خواهند بگویند با این سکوت اگاه

کیست در انکار

بازنیرنگ عشق به دام انداخت هوشیار     مبهوت خود کردو ازار دادو ازار

در خار گلی رویاند در جلاد احساس         از یار تصویری کشید با نام اوار

با گوشه الفت گرفت با خلوت نم           قرار را گرفت و کرد حال ها زار

در سر دردی نهاد با یادو بویش         در اه سوزی نهاد پر شعله و شرار

خوشی را راندو ماتم احضار کرد        قطره را روان و دریایی از درد یار

چموش را رام کرد بینا را بی نور           تلخی را طبع و دیوار را غمخوار

عقل را دزدیدبا عشوه های معشوق     عام را خام کرد کیست باز در انکار